วันหนึ่งเราหยิบกีตาร์ของน้าชาย(พ่อของน้อง)
มาเล่นเพลงที่เราคุ้นเคย แต่ในขณะที่เล่นกีตาร์อยู่นั้น เจ้าชาลีหะมาผู้ขี้ขลาดก็วิ่งเข้ามาด้วยอาการที่กระตือรือร้น
ดูเหมือนจะสนใจในอะไรบางอย่างของช่วงเวลานั้น แต่พอเราเห็นเจ้าชาลีวิ่งมาหา
เราก็เลยจะเดินเข้าไปลูบหัว เนื่องด้วยเจ้าชาลีเป็นหะมาขนฟู ดูนุ่มนิ่มน่ากอด
เราก็เลยอยากจะสัมผัส แต่เจ้าชาลีก็เดินหนีไป
อาการเดินหนีของเจ้าชาลี
เป็นลักษณะประจำตัวของเจ้าชาลีไปแล้ว ไม่รู้ว่าเพราะอะไรแต่เจ้าชาลีจะค่อนข้างขี้ขลาด
มักจะกลัวคน ไม่ค่อยกล้าเข้าใกล้ แต่เราคิดว่าเจ้าชาลีคงอยากจะเข้าใกล้เราแหละ 555
แต่ก็กลัวซะจนเดินหนีเราตลอด แต่ถ้าวันนั้นเราสามารถลูบหัวเจ้าชาลีได้
ทั้งวันนั้นเราก็จะสามารถเข้าใกล้เจ้าชาลีได้อีก
แต่อาการที่เราไม่เคยเห็นเลยของเจ้าชาลีนี่ก็คือ
การที่ชาลีวิ่งมาหาตอนที่เราเล่นกีตาร์ แต่เมื่อเห็นเราแล้วก็เดินหนี ไปนั่งห่างๆ
แต่ยังหันหน้ามาดูเราเล่นต่อ เราก็เลยคิดเองเออเองว่า เจ้าชาลีน่าจะชอบเสียงดนตรีล่ะมั้ง...นะ(หรืออาจจะแค่เสียงกีตาร์)
เพราะน้องของเราบอกว่า ชาลีเนี่ย...รักพ่อมากๆเลย(น้าชายของเรา)
และชอบอยู่ใกล้ๆพ่อ เราเลยคิดว่า อาจจะเป็นเพราะความรักความอบอุ่นของน้าชายที่มีให้เจ้าชาลี
บวกกับการที่น้าชายมักจะเล่นกีตาร์เป็นประจำจึงทำให้เจ้าชาลีรักน้าชายมาก
เราได้ค้นพบบุคลิกลักษณะของเจ้าชาลีด้วยความบังเอิญ
ในเรื่องที่เจ้าชาลีนั้นชอบหรืออาจจะแค่สนใจเสียงดนตรี(กีตาร์) แต่มันทำให้เราคิดวิธีที่จะเข้าใกล้เจ้าชาลีได้มากขึ้น
(:
สนุกดีจัง
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น