วันนี้เป็นวันหยุดหลังสอบมิดเทอม
แล้วก็..เป็นช่วงวันหยุดเทศกาลปีใหม่ด้วย อันที่จริงก็ดีใจนะที่ได้หยุด
แต่..มันไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่ คือ จริงๆก็เกือบจะเป็นวันหยุดที่สบายใจแล้ว
มันติดอยู่ตรงที่ มีการบ้าน นี่แหละ 555 ก็นั่นแหละนะ ยังอยู่ในช่วงเปิดเทอมนี่นา
ไม่รู้ว่า...ในอนาคต
ถ้าโตขึ้นไปอยู่ในวัยทำงานจะมีวันหยุดที่สบายใจๆเหมือนกับวันหยุดหลังปิดเทอมของวัยเรียนบ้างไหม
?
แบบ.. ที่ไม่ต้องคิดอะไรเลย แค่ทำตัวว่างๆ
รู้สึกกังวลแฮะ
แต่ ก่อนหน้านี้ก็ไม่ได้อยากมีวันหยุดอะไรเท่าไหร่นะ ชอบเรียนอะ รู้สึกว่าสนุกดี
แต่พอขึ้นปีสอง รู้สึกว่า ทำไมมันยากจัง ทำไมมันต้องใช้ความพยายามเยอะจัง หรือว่า
จริงๆแล้วมันเป็นเรื่องธรรมดาที่ต้องใช้ความพยายามที่มากขนาดนี้ แต่เราขี้เกียจเองรึเปล่า
? หรือว่าเส้นทางที่เลือกเรียนมันไม่ใช่ ? ถ้าเลือกเส้นทางถูกจะไม่รู้สึกเหมือนที่รู้สึกแบบนี้ใช่ไหม
? หรือว่านี่ก็เลือกถูกแล้ว ?
จริงๆก็ถามตัวเองหลายครั้งแล้วนะ
แต่ก็ไม่รู้อีกอยู่ดีว่า สรุปแล้ว เราเลือกถูกหรือผิด เพราะ ณ
ตอนนี้ก็ยังคิดไม่ออกว่า ถ้าไม่เรียนตรงนี้แล้วจะเรียนอะไร หรือเราแค่เลือกหลักสูตรที่มันไม่ใช่
อย่างนั้นรึเปล่า ? คือ..มันทำให้รู้สึกไม่สบายใจตลอดเวลา มันอยากได้คำตอบ
แต่คนที่ตอบได้จะใครล่ะ ก็มีแค่เรา แต่ตอนนี้ก็ไม่รู้ไง
น่าจะมีอะไรบางอย่างที่บอกเราได้เนอะ แบบว่าบอกได้จริงๆเลยอะ
คล้ายๆหมวกคัดสรรในแฮรี่พอตเตอร์ เราเองก็พยายามค้นหาคำตอบจากหลากหลายวิธีแล้วนะ
ทั้งอ่านหนังสือ พูดคุยกับคนที่รู้เส้นทางของตัวเอง หรือดูหนัง อาจจะมีอื่นๆด้วย
แต่ก็ยัง เป็นแบบนี้อยู่
...
เอาเป็นว่า.. เท่าที่ทำได้ตอนนี้ก็คือ ต้องตั้งใจทำให้ดีที่สุดในทุกๆเรื่องทุกๆอย่าง
ก็แล้วกันนะ ที่บอกแบบนี้เพราะมันรู้สึกว่าต้องปลอบใจตัวเองน่ะ
เฮ้อ.. ปวดหัวๆ
แค่นี้ละกัน
บายค่ะ
วันนี้เป็นวันหยุดหลังสอบมิดเทอม
แล้วก็..เป็นช่วงวันหยุดเทศกาลปีใหม่ด้วย อันที่จริงก็ดีใจนะที่ได้หยุด
แต่..มันไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่ คือ จริงๆก็เกือบจะเป็นวันหยุดที่สบายใจแล้ว
มันติดอยู่ตรงที่ มีการบ้าน นี่แหละ 555 ก็นั่นแหละนะ ยังอยู่ในช่วงเปิดเทอมนี่นา
ไม่รู้ว่า...ในอนาคต
ถ้าโตขึ้นไปอยู่ในวัยทำงานจะมีวันหยุดที่สบายใจๆเหมือนกับวันหยุดหลังปิดเทอมของวัยเรียนบ้างไหม
?
แบบ.. ที่ไม่ต้องคิดอะไรเลย แค่ทำตัวว่างๆ
รู้สึกกังวลแฮะ
แต่ ก่อนหน้านี้ก็ไม่ได้อยากมีวันหยุดอะไรเท่าไหร่นะ ชอบเรียนอะ รู้สึกว่าสนุกดี
แต่พอขึ้นปีสอง รู้สึกว่า ทำไมมันยากจัง ทำไมมันต้องใช้ความพยายามเยอะจัง หรือว่า
จริงๆแล้วมันเป็นเรื่องธรรมดาที่ต้องใช้ความพยายามที่มากขนาดนี้ แต่เราขี้เกียจเองรึเปล่า
? หรือว่าเส้นทางที่เลือกเรียนมันไม่ใช่ ? ถ้าเลือกเส้นทางถูกจะไม่รู้สึกเหมือนที่รู้สึกแบบนี้ใช่ไหม
? หรือว่านี่ก็เลือกถูกแล้ว ?
จริงๆก็ถามตัวเองหลายครั้งแล้วนะ
แต่ก็ไม่รู้อีกอยู่ดีว่า สรุปแล้ว เราเลือกถูกหรือผิด เพราะ ณ
ตอนนี้ก็ยังคิดไม่ออกว่า ถ้าไม่เรียนตรงนี้แล้วจะเรียนอะไร หรือเราแค่เลือกหลักสูตรที่มันไม่ใช่
อย่างนั้นรึเปล่า ? คือ..มันทำให้รู้สึกไม่สบายใจตลอดเวลา มันอยากได้คำตอบ
แต่คนที่ตอบได้จะใครล่ะ ก็มีแค่เรา แต่ตอนนี้ก็ไม่รู้ไง
น่าจะมีอะไรบางอย่างที่บอกเราได้เนอะ แบบว่าบอกได้จริงๆเลยอะ
คล้ายๆหมวกคัดสรรในแฮรี่พอตเตอร์ เราเองก็พยายามค้นหาคำตอบจากหลากหลายวิธีแล้วนะ
ทั้งอ่านหนังสือ พูดคุยกับคนที่รู้เส้นทางของตัวเอง หรือดูหนัง อาจจะมีอื่นๆด้วย
แต่ก็ยัง เป็นแบบนี้อยู่
...
เอาเป็นว่า.. เท่าที่ทำได้ตอนนี้ก็คือ ต้องตั้งใจทำให้ดีที่สุดในทุกๆเรื่องทุกๆอย่าง
ก็แล้วกันนะ ที่บอกแบบนี้เพราะมันรู้สึกว่าต้องปลอบใจตัวเองน่ะ
เฮ้อ.. ปวดหัวๆ
แค่นี้ละกัน
บายค่ะ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น