It’s my birthday.

เดินกลับเข้าหอมาด้วยความเหน็ดเหนื่อยจากการตะลอนๆกินกับคุณผู้ดูแลที่น่ารัก (ไปที่กินที่นั่นแล้ว ก็ไปกินที่นู่นต่ออีก) ...แต่ไฟที่ห้องก็ยังปิดสนิทอยู่ ก็คิดแล้วแหละว่ารูมเมททั้งสองคงยังไม่กลับมาเพราะทั้งสองได้บอกกิจกรรมที่ตัวเองจะไปทำแล้วว่า ‘เค้าไปติวหนังสือให้เพื่อนนะ’(เด็กทุนผู้แข็งแกร่งก็งี้) ส่วนอีกคนก็ ‘เค้าไปหาเพื่อนนะ จะเอาของไปให้’... ไม่ว่าเพื่อนจะวาน จะขอร้องอะไรก็ไม่เคยปฏิเสธ(คนใจดีก็งี้แหละ) 555 (แอบเม้า)

เมื่อถึงหน้าประตู กลับพบว่าในห้องที่ไม่เปิดไฟ มีเสียงเพลงทุ้มอยู่ในใจดังอยู่ ก็เลยคิดว่าน่าจะเป็นรูมเมทผู้ใจดีที่มักจะเล่นคอมฯโดยไม่เปิดไฟอยู่ในห้อง ...อย่างน้อยก็มีคนกลับมาแล้วล่ะนะ

แต่เมื่อเปิดเข้าไป สิ่งที่เราเห็นก็ทำให้เราต้องโวยวายว่า ‘อะไรวะเนี่ย’ เพราะว่า... 1. ไม่มีคนอยู่ 2. มีลูกโป่งที่ติดเพดานผูกริบบิ้นอยู่เต็มห้อง 3. มีพุงขวางอยู่ (ตุ๊กตาหมีตัวใหญ่แต่ไม่มากซึ่งเป็นของเราเองปกติวางบนเตียง) แต่เราไม่ได้สนใจจะสังเกตรายละเอียดเล็กๆน้อยๆที่ติดอยู่ตามสิ่งของเหล่านี้ซึ่งเป็นข้อความบอกอะไรบางอย่างกับเรา แต่เมื่อเราเห็นว่าที่ประตูห้องน้ำมีแสงสว่างเป็นดวงๆ เราก็เลยเปิดประตูออก และพบกับ

...

“happy birthday to you ~ ♪happy birthday to you ~ ♪”

“...”

“happy birthday to~ you...~♪”

เหล่าเพื่อนรูมเมทของเรานั่นเอง

โถ่... ร่วมมือกันทั้งสามคนนั่นเอง

ขอบใจนะ ♥ คุณเพื่อนรูมเมทและคุณผู้ดูแล

รู้สึกว่า...ลักษณะบางอย่างของเรามันหายไป

          มีเพื่อนทักว่าเรา ‘เป็นอะไร ทำไมเดี๋ยวนี้ไม่ค่อยยิ้มเลย’

          ...รู้สึกไม่ค่อยชอบตัวเองตอนนี้เลยแฮะ ไม่ชอบจริงๆนะ เราเป็นคนชอบเปรียบเทียบ เรามักจะเปรียบเทียบตัวเองกับสิ่งอื่นๆ อยู่เสมอ อย่างตอนนี้ เราก็กำลังเปรียบเทียบตัวเราปัจจุบัน กับ สมัยมัธยม

          ในสมัยมัธยม เรารู้สึกว่าเราเป็นคนอินดี้มากอะ มีความคิดเป็นของตัวเอง ขำง่าย เส้นตื้น ยิ้มเก่ง ยิ้มง่าย จะดูเป็นคนที่... รุ่นน้องค่อนข้างกล้าที่จะเข้าหา เพราะว่าดูใจดี ที่บอกว่าตัวเองอินดี้เนี่ย ก็เพราะว่าสมัยนั้น คิดว่าไม่ต้องตั้งใจเรียนมากก็ได้ เพราะว่าเรียนจบแล้วไม่ได้ใช้ มีเป้าหมายที่ชัด เป็นคนที่ขี้เกียจมาก... ตอนนี้ก็ขี้เกียจนะ แต่ก็ขยันกว่าเมื่อก่อนเยอะ

         

ปัจจุบัน เราเป็นคนขยัน คือ... ถ้าเทียบกับมัธยมอะ สมัยนี้ขยันกว่าเยอะ การงานการเรียนก็คุณภาพดีกว่าเยอะเช่นกัน ซึ่งอันนี้เป็นเรื่องที่ดีนะ แต่ ทำไมยิ่งเรียนยิ่งไม่มีแรงจูงใจ ไม่มีแรงผลักดัน ไม่รู้ว่าเรียนจบจะไปทำอะไร เพราะเหตุผลนี้ล่ะมั้ง เราก็เลยต้องตั้งใจเรียนมากกว่าเก่า อีกอย่าง... ลักษณะที่ดีดี ที่เราชอบ อย่างเช่น เป็นคนยิ้มง่าย อารมณ์ดี คิดในแง่บวก ก็หายไปเช่นกัน ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ไม่รู้ว่าทำไม

          พยายาม...คิดหาเหตุผลที่ตัวเองเป็นแบบนี้แล้วนะ แต่ก็ไม่รู้อยู่ดีว่า จริงๆแล้วเป็นเพราะอะไร ที่เราคิดว่าเป็นสาเหตุให้ลักษณะแบบนั้นหายไป ก็อย่างเช่น

          อายุเพิ่มมากขึ้น ?

          สภาพแวดล้อมเปลี่ยน ?

          สังคมเปลี่ยน ?

          ...

         

          ไม่รู้สินะ... แต่ไม่ชอบที่ตัวเองเป็นแบบนี้เลย

          เศร้าใจ...